woensdag 23 november 2011

'n Schip mie zure appels

Wat is er mooier dan een lucht vol witte wolken, die als reusachtige ijsbergen in een poolzee over het Zuid-Bevelandse landschap drijven? De mensen die nog dialect spreken noemen zoiets een 'n Boenkuhhe locht ..... Dichtbundels zijn er over volgeschreven - liters verf aan't schilderslinnen toevertrouwd, maar in Zeeland kun je't gewoon regelmatig live meemaken: de Zeeuwse Lucht!

Wolken ontstaan door opstijgende lucht, waarin het vocht condenseert tot waterdamp, leren de meteorologen ons. Vaak drijven die stapelwolken alleen over, maar soms groeien dit soort luchten uit tot dreigende inktzwarte onweerswolken, koppen an de locht, die traag over het landschap glijden en meestal weinig goeds beloven - volgens mien lopt de locht vol, me kriehen kwaed weer, zeggen ze dan in de Zak ........ Kiek, op Seeren'oek rehent tut ä!

Hoe vaak ben ik als schoolkind al niet overvallen door zo'n bui op weg van de middelbare school in Goes naar huis ...... Honderden kinderen gaan in Goes naar het voortgezet onderwijs, Hittie van joe à ni hoes ni scholu? en moeten dan dagelijks op de fiets de elementen trotseren. Zo ook ik - Al voorbij 't viaduct begon het dan wat te smoren, mohhepisse, motregen, voor wie geen Zeeuws kent - je werd er net niet nat van, maar toch - na een kwartier droop je aan alle kanten. En als dan halverwege de lucht nog meer verachterde, hoopte je nog, tegen beter weten in, net droog thuis te kunnen komen, zonder dat rottige regenpak aan te moeten doen .........

De laatste kilometers heb je geen oog meer voor de mooie luchten en zie je alleen het opspattende water langs je voorwiel. Als dan de druppels ook nog eens groter worden en frequenter gaan vallen is het te laat - geen viaduct om even te schuilen en geen boom om onder te staan - als't eens gaat onweren? Het eind van het verhaal was dan meestal dat je maar een tandje bijzette om zo snel mogelijk thuis te komen - vaak was de wind ôk nog us zuudwesteluk, dus à'j'm tehen, om tenslotte je fiets druupdeurnat in de schuur te kunnen zetten, met net nog even tijd om een goedklinkende reden te verzinnen waarom je je regenbroek niet aangetrokken had, en het buitje en je natte broek te bagateliseren: 't smoorde 'n bitje - pas bie'den diek hiengt zeiken ..... Ja, 't reehent nie slecht, kreeg je dan van je moeder te horen, met Zeeuws gevoel voor understatement ........ Ei je dat schip mie zure appuls nie 'ezie toen je lang d'n diek ree? Nee, natuurlijk niet - als't zo regent kom ik toch meteen nae ruus toe! (Zak van Zuid-Beveland) ( september 2011)

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg
SlikopdeWeg: De dagelijkse Zeeuwse blog over de Scheldedelta!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen