woensdag 5 oktober 2011

Wilhelminadorp

Het kerkje van Wilhelminadorp staat er, in vergelijking met andere kerkjes op Zuid-Beveland, nog niet zo'n heel lang. Dat komt omdat het alles te maken heeft met de ontstaansgeschiedenis van het nog releatief jonge dorp, Wilhelminadorp.

Rond 1800 lagen er hier benoorden Goes uitgestrekte schorren, die daar gevormd waren door de getijden die vrij spel hadden in de Zuidvliet, later Zandkreek geheten. In 1808 liet de Waterstaat van het Koninkrijk Holland een plan ontwerpen om de schorren in te polderen, zodat er een grote polder zou ontstaan, de Lodewijkspolder. In 1809 werden de schorren verkocht aan een groep vermogende Rotterdamse kooplieden die met de bedijking een aanvang namen. Men moest wel rekening houden met een goede havenuitgang voor Goes, het latere Goese Sas. Daar werd een sluis gebouwd. In 1815 kreeg de polder de naam Wilhelminapolder, genoemd naar de echtgenote van Koning Willem I. Lodewijk Napoleon en zijn koninkrijk Holland waren ondertussen immers ten onder gegaan en deze streken waren onderdeel geworden van het Koninkrijk der Nederlanden.

De Wilhelminapolder werd het grootste landbouwbedrijf uit die tijd. De eerste directeur, Cornelis Chr. Van Den Bossche ging opzoek naar boeren, die de in de polder gebouwde boerderijen konden runnen. Zo kwam één van mijn voorvaderen, Cornelis Koert, terecht op één van de boerderijen. Hij was, als boer in Goeree-Overflakkee, zijn boerderij, dankzij Napoleon en zijn dienstplicht, kwijtgeraakt. Zijn hele vermogen was opgegaan aan het betalen van zgn. remplacanten, jonge mannen die voor veel geld wel de plaats wilden innemen van zijn dienstplichtige zonen, die voor hun nummer ingeloot waren in het leger van Napoleon.
Halverwege het kanaal van Goes naar het Goese Sas werd een brug gebouwd, waar al snel huizen gebouwd werden, die uiteindelijk het dorpje Wilhelminadorp vormden. In de begin van de 19de eeuw moesten de inwoners nog in Kattendijke naar de kerk, maar daar kwam verandering in toen in 1840 begonnen werd met de bouw van het kerkje. Het heeft, qua ontwerp, veel weg van een Waterstaatskerkje. Het gebouw is onlangs gerestaureerd. Tijdens de Wilhelminapolderdag was de kerk geopend en werd er t.b.v. het restauratiefonds een rommelmarkt gehouden. Het was bijzonder om eens in het kerkje te kunnen kijken, waar in de 19de eeuw drie generaties Koerten moeten hebben gekerkt. Je zou verwachten dat ze wel ergens hun namen ingekrast zouden hebben, maar daarvan was, waarschijnlijk dankzij de restauratie, niets meer van terug te vinden. (Wilhelminapolder - Zuid-Beveland) (gevelstenen meestoof: Manhuistuin Goes) ( september 2011)
Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: slikopdeweg

Geen opmerkingen:

Een reactie posten