woensdag 26 oktober 2011

Overlast

De fruitpluk op Zuid-Beveland loopt op zijn eind - de appels zijn nagenoeg allemaal geoogst; de peren hangen er hier en daar nog aan. De fruittelers mogen dit jaar niet mopperen, hoorde in verluiden - de oogst lijkt goed; nu maar hopen dat de prijzen voor het fruit deze trend volgen. Jammer dat het de afgelopen maand niet kouder was, hoorde ik een fruitteler verzuchtten, de appels krijgen nu geen kleurtje. Toch staan er grote kisten vol kleurrijke appels te wachten op transport.
Het binnenhalen van de fruitoogst is een arbeidsintensieve bezigheid. Anders dan bij de oogst van zwarte bessen, aardappelen en suikerbieten, bijvoorbeeld, die nu helemaal gemechaniseerd is, vraagt het plukken van appels en peren om een zorgvuldige behandeling van het fruit, dat immers ongeschonden verkocht moet worden. Dat was vroeger niet anders. Ik herinner me nog de houten veilingkisten, die op een pluksleetje stonden. Daarin zat witgeribbeld papier tegen butsen. Je moest de appels en peren behandelen alsof het eieren waren - als je een plukemmer gebruikte betekende dat bij het legen voorzichtig de stoffen bodem losmaken en het fruit rustig de kist in laten glijden.
Vroeger werd een hele gemeenschap ingeschakeld bij het binnenhalen van de oogst. De extra bijverdiensten waren erg welkom in die tijd, ook voor een puber, zoals ik, die een zakcentje wilde bijverdienen. Veel keus had je in de vakanties overigens niet als je vader een fruitbedrijf leidde. Sinds de toenemende welvaart en twee-verdieners gemeengoed geworden zijn, is dat veranderd. Fruittelers en tuinbouwers hebben tegenwoordig seizoensarbeiders in dienst uit Oost-Europa, voornamelijk Polen, die hier voor een paar maanden neerstrijken. De jeugd vult liever vakken, werkt in de horeca of loopt een krantenwijkje.
Doordat het daadwerkelijke oogsten van het fruit niet meer een zaak is van een heel dorp of gemeenschap, lijkt de oogst als ankerpunt in ons leven verdwenen. Dat geldt uiteraard niet alleen voor de fruitteelt, maar ook voor de oogst van andere landbouwproducten, zoals bijvoorbeeld de aardappeloogst, waarbij tot 50 jaar geleden ook een hele dorpsgemeenschap werd ingeschakeld - de slik van 't petaten raepen zat bij jong en oud onder de naehuls. Iedereen kon die paar centen goed gebruiken. Zou het daarom zijn dat sommigen zich mateloos kunnen ergeren aan landbouwverkeer op binnenwegen, die soms tot gevaarlijk gladde wegen kunnen leiden of door hun omvang de hele weg nodig lijken te hebben, of dat er in sommige gebieden zo'n weerstand is tegen de overlast van bijvoorbeeld hagelkanonnen? Overlast - 't Lijkt zo'n typisch modewoord geworden, dat aangeeft dat we last hebben van iets dat niet in onze leefwereld past ........ Ik snap het wel - zelf heb ik er ook wel eens hinder van .... slik op de weg lees ik ook liever online dan op een bordje langs de weg. ( Heinkenszand - Zak van Zuid-Beveland) (september 2011)

Overlast is de 900ste Slik op de Weg - de dagelijkse Zeeuwse fotoblog over de Scheldedelta.

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg

Geen opmerkingen:

Een reactie posten