zaterdag 22 oktober 2011

Gravensteen

Het Gravensteen in Gent is de enige middeleeuwse burcht gelegen in de Scheldedelta en ligt midden in de stad ... Het ligt nu schitterend op een open plek tussen de huizen van de binnenstad - dat was eeuwen geleden wel anders; toen lag het ingeklemd tussen de bebouwing. ...... De eerste schop ging al de grond in ten tijd van de Noormannen, schijnt het, maar daarvan is weinig meer terug te vinden. Later werd er een soort motte gebouwd, zoiets als we nagebouwd hebben bij Terra Maris. en in de elfde eeuw maakte Graaf Robercht de I er een stenen kasteel van ........ Vanaf die tijd kan het met recht het 's Gravensteen genoemd worden, het stenen huis van de graaf. Er werd in de loop der middeleeuwen nog heel wat versleuteld aan het slot, dat groter en imposanter werd, maar het moet er om te wonen spartaans zijn geweest. Filips van Elzas ( 1142-1191) is verantwoordelijk voor de verbouwing van het kasteel zoals het er nu in grote lijnen nog uitziet. In de 14de eeuw vonden de graven van Vlaanderen, die toen in het kasteel verbleven, het comfort niet meer van hun tijd en ze bouwden daarom een nieuw huis, het Huis ten Walle. In de eeuwen erna is het nog lang als vergaderruimte gebruikt door de Raad van Vlaanderen, maar ook als katoenspinnerij en woningen voor de arbeiders. In de twintigste eeuw werd het kasteel weer eigendom van de stad, opgeknapt en ligt nu, fier, zoals in de middeleeuwen, midden in de stad.

Als kind ben ik er verschillende keren geweest. We gingen er op schoolreis heen, herinner ik me en ook op de middelbare school hadden we een werkweek in Gent waarbij het Gravensteen één van de te bezoeken onderdelen moet zijn geweest. in de Grote Vakantie werd de Ford Taunus 12M, het neusje vanwege het wereldbolletje op de motorkap, de Westerschelde overgezet bij Kruiningen - Perkpolder en richting Gent gestuurd. Dat waren hele wereldreizen - paspoorten niet vergeten, Belgisch geld halen op de Boerenleenbank op het dorp, de dag ervoor nog eens extra in bad en boterhammen smeren ( want uit-eten zat er toen niet in ....).

De hobbelige kasseien en de "gillende" trams, die rond het Gravensteen scheurden, herinner ik me nog goed - dat was een andere drukte dan de tien auto's die in de zomermaanden met de boot meekwamen uit Terneuzen. En wat te denken van al die Belgische auto's, herkenbaar aan de witte nummerplaten met rode letters. Als verwoede nummerplatenverzamelaars ( mijn broer en ik maakten lijstjes met de nummerborden van de auto's die in de vakantie langs ons huis reden) boeide dat zeer, omdat zelfs met de boot Belgische auto's een bijzonderheid waren. Je moest goed uitkijken als je door de drukke stad liep - in België mocht je achter het stuur zitten zonder rijbewijs, wisten we. Van het Gravensteen zelf herinner is me niet meer zo heel veel, behalve dan de donkere koude kelders, de dikke muren, de folterkamers en dat het er in de donkere hoekjes altijd zo typisch rook - naar pies ............ ( Gent - West-Vlaanderen) ( augustus 2011)
Hans Koert


Twitter: #slikopdeweg

Geen opmerkingen:

Een reactie posten